പി.പി. ചെറിയാൻ.
ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നാം മറന്നുപോകുന്ന ചില വലിയ സത്യങ്ങളുണ്ട്. അത് തിരിച്ചറിയണമെങ്കിൽ ഒന്നുകിൽ ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തിലെത്തണം, അല്ലെങ്കിൽ ആ തീരത്ത് നിൽക്കുന്ന ഒരാളെ സാകൂതം വീക്ഷിക്കണം. ഈയിടെ, ജ്യേഷ്ഠതുല്യനായ, സ്നേഹനിധിയായ ഒരു പിതാവിനെ ആശുപത്രിയിൽ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ അനുഭവം അത്തരത്തിലൊന്നായിരുന്നു.
ഐ.സി.യുവിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ, യന്ത്രങ്ങൾ താളം പിടിക്കുന്ന ശ്വാസഗതിയുമായി, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ വലയത്തിൽ അദ്ദേഹം കിടക്കുകയായിരുന്നു. വിശ്വാസാചാരങ്ങളുടെ ഭാഗമായി പുരോഹിതൻ എത്തി തൈലലേപന ശുശ്രൂഷകൾ ആരംഭിച്ചു. മരണത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ, ബോധമനസ്സിനും അപ്പുറത്തെ ഏതോ ലോകത്തിനും മധ്യേ ശാന്തനായി കിടക്കുന്ന ആ പിതാവിനെ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കി നിന്നപ്പോൾ, എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ചിന്തകൾ ഇവയാണ്:
മരണം എന്നത് ഒരു അവസാനമല്ല, മറിച്ച് ജീവിതം അതിന്റെ സകല വേഷപ്പകർച്ചകളും അഴിച്ചുവെച്ച് നഗ്നമായ സത്യമായി വെളിപ്പെടുന്ന നിമിഷമാണ്. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നാം ഓടിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച പദവികളും ബാങ്ക് ബാലൻസുകളും മരണക്കിടക്കയിൽ വെറും നിഴലുകൾ മാത്രമാണെന്ന് ഓരോ മനുഷ്യനും തിരിച്ചറിയുന്നു. കോടികളുടെ ആസ്തിയുള്ള ഒരാൾ പോലും തന്റെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ആഗോള വിപണിയിലെ ലാഭനഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചല്ല, മറിച്ച് തന്റെ കൈവിരലുകൾ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ഒരു സ്പർശനത്തിനോ, കാതിൽ പതിക്കുന്ന “ഞാനുണ്ട് കൂടെ” എന്ന ആശ്വാസവാക്കിനോ വേണ്ടിയാണ്.
“എന്തിനായിരുന്നു അന്ന് അത്രയും ദേഷ്യപ്പെട്ടത്?” എന്ന ചോദ്യം ഒരു തേങ്ങലായി പലരിലും ഉയരാറുണ്ട്. പകയും വിദ്വേഷവും ഹൃദയത്തിൽ ഭാരമായി കൊണ്ടുനടന്നത് എത്ര നിസ്സാരമായ കാര്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ കാലം ഒത്തിരി വൈകിയിട്ടുണ്ടാകും. ഒരിക്കൽ ഒരു വയോധികൻ മകന്റെ കൈപിടിച്ച് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്:
“മകനേ, വീട് പണിയാനും പണം സമ്പാദിക്കാനും ഓടി നടന്നതിനിടയിൽ നിന്റെ ബാല്യം കാണാനോ, അമ്മയോടൊപ്പം മനസ്സ് തുറന്ന് സംസാരിക്കാനോ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്ന് ഈ വലിയ വീട്ടിൽ കിടക്കുമ്പോൾ, എന്റെ കൂടെ വരുന്നത് ആ വീടല്ല, നീ നൽകുന്ന ഈ സ്നേഹം മാത്രമാണ്.”
ഈ തിരിച്ചറിവാണ് ഓരോ മരണാസന്നനും നമുക്ക് നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം: നാം ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ മറക്കരുത്.
മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുന്നവർക്ക് പലപ്പോഴും ഭയത്തേക്കാൾ ഉപരി ഒരുതരം കൗതുകവും ശാന്തതയുമാണ് അനുഭവപ്പെടാറുള്ളത്. ശരീരം നേരിടുന്ന വേദനകളിൽ നിന്ന് മോചനം നേടി, ഒരു പക്ഷിയെപ്പോലെ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ പറന്നുയരാൻ പോകുന്നു എന്ന തോന്നൽ അവരിൽ ആശ്വാസം നിറയ്ക്കുന്നു. തങ്ങൾ സ്നേഹിച്ച, തങ്ങളെ സ്നേഹിച്ച പൂർവ്വികരുടെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങുന്നു എന്ന വിശ്വാസം ആ നിമിഷങ്ങളെ ഭയരഹിതമാക്കുന്നു. വരാനിരിക്കുന്ന ലോകം സമാധാനത്തിന്റേതായ ഒരു പറുദീസയാണെന്ന ശുഭപ്രതീക്ഷയിലാണ് ആ കണ്ണുകൾ അടയുന്നത്.
ജീവിതം ഒരു മനോഹരമായ യാത്രയാണ്. മരണം ആ യാത്രയുടെ വിരാമമല്ല, മറിച്ച് മറ്റൊരു ലോകത്തേക്കുള്ള പുതിയൊരു തുടക്കമാണ്. ഈ ലോകത്ത് നാം ബാക്കിവെച്ചു പോകുന്നത് നമ്മുടെ പണമോ വീടോ പദവികളോ അല്ല, മറിച്ച് നാം മറ്റുള്ളവരിൽ പടർത്തിയ സ്നേഹത്തിന്റെ മണമാണ്. ആ മണം ബാക്കിയാക്കി യാത്രയാകാൻ നമുക്ക് സാധിക്കട്ടെ.
