ജോർജ് എബ്രഹാം.
മെയ് 1, 2017. വർഷങ്ങളോളം നീണ്ട ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിന് വിരാമമിട്ട് ജോലിയിൽ നിന്നും വിരമിച്ച ദിവസം. ആ സന്തോഷം ഒട്ടും ചോർന്നുപോകാതെ തന്നെ, മെയ് 18-ന് ഞങ്ങൾ ആ സ്വപ്നയാത്ര ആരംഭിച്ചു. സ്കൂൾ കാലം തൊട്ടേ കേട്ടിട്ടുള്ള, ആറുമാസം സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാത്ത ആ അത്ഭുത ഭൂമി നേരിൽ കാണുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ഈ യാത്രയ്ക്കായി മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപേ തന്നെ ക്രൂയിസ് ടിക്കറ്റുകൾ (Cruise tickets) ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം മറ്റ് രണ്ട് കുടുംബങ്ങൾ കൂടി ഈ യാത്രയിൽ പങ്കുചേർന്നു. മനുഷ്യന്റെ അത്യാഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ദൈവം ചില അതിർവരമ്പുകൾ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് ഇന്നും പ്രകൃതിഭംഗി ഒട്ടും നഷ്ടപ്പെടാത്ത ആ മനോഹര ഇടത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയുടെ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെക്കട്ടെ.
ഡെട്രോയിറ്റ് മെട്രോ എയർപോർട്ടിൽ നിന്നും കാനഡയിലെ ടൊറന്റോയിലേക്കായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ആദ്യ യാത്ര. അവിടെ ലഗേജുകൾ ബുക്ക് ചെയ്ത് സെക്യൂരിറ്റി ചെക്കും കഴിഞ്ഞ് ഗേറ്റ് A67 ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. എന്നാൽ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഗേറ്റ് മാറി A47 ആയി. അവിടെയിരുന്ന് വീട്ടിൽ നിന്നും കരുതിയ ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വീണ്ടും അറിയിപ്പ് വന്നു—ഗേറ്റ് വീണ്ടും മാറിയിരിക്കുന്നു, ഇത്തവണ A25 ലേക്ക്. അങ്ങനെ പല ഗേറ്റുകളിലായി ഏകദേശം രണ്ടര മൈലോളം ഞങ്ങൾ നടന്നു തീർത്തു.
ടൊറന്റോയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഇമിഗ്രേഷൻ നടപടികൾ വളരെ ലളിതമായിരുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ എ.ടി.എം മെഷീൻ പോലുള്ള ടെർമിനലുകളിൽ വിവരങ്ങൾ സ്വയം രേഖപ്പെടുത്തി പ്രിന്റ് ഔട്ട് എടുത്താൽ മതി. തുടർന്ന് വാൻകൂവറിലേക്കുള്ള വിമാനത്തിൽ കയറി. ആദ്യം മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ നല്ല കുലുക്കം (Turbulence) ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും പിന്നീട് അത് ശാന്തമായി. മഞ്ഞുപുതച്ച മലനിരകൾക്ക് മുകളിലൂടെയുള്ള ആ യാത്ര എന്നെ ഇന്ത്യയിലെ ലഡാക്ക് (Ladakh) യാത്രയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. നാലര മണിക്കൂർ യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ ഞങ്ങൾ വാൻകൂവറിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.
വാൻകൂവറിലെ ഹോട്ടലിൽ ചെക്ക്-ഇൻ ചെയ്ത് ലഗേജുകൾ വെച്ചയുടൻ ഞങ്ങൾ ഡിന്നറിനായി പുറത്തിറങ്ങി. അവിടെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ടുമുട്ടിയ ഒന്നാണ് ‘ബനാന ലീഫ്’ (Banana Leaf) എന്ന ഇൻഡോ-ശ്രീങ്കൻ റെസ്റ്റോറന്റ്. തേങ്ങാപ്പാലും വറുത്തരച്ച മസാലകളും ചേർന്ന മീൻകറിയും ഇറച്ചിക്കറിയും ഞങ്ങളുടെ ക്ഷീണമകറ്റി. അമേരിക്കയിൽ സാധാരണ കാണുന്നതിനേക്കാൾ അല്പം വില കൂടുതലാണെങ്കിലും രുചിയുടെ കാര്യത്തിൽ അത് മുൻപന്തിയിലായിരുന്നു.
ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം കടൽത്തീരത്തൂടെ ഞങ്ങൾ അല്പനേരം നടന്നു. രാത്രിയിലെ ആ നടത്തത്തിൽ കടലിൽ നങ്കൂരമിട്ട ബോട്ടുകളും യാറ്റുകളും ഒരു മനോഹര കാഴ്ചയായിരുന്നു. വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പറന്നുയരുകയും ലാൻഡ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന സീ പ്ലെയിനുകൾ വാൻകൂവറിലെ പ്രത്യേകതയാണ്.
എന്നാൽ നഗരത്തിലെ ഭവനരഹിതരുടെ (Homeless) വലിയ സാന്നിധ്യം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. നഗരസഭയ്ക്ക് അവരെ പുനരധിവസിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സാമൂഹിക നിയമങ്ങൾ പാലിക്കാതെ സ്വതന്ത്രരായി ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ് അവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അത്ഭുതം തോന്നി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ നഗരം ചുറ്റിക്കാണാൻ ഞങ്ങൾ ബസ് ടിക്കറ്റ് എടുത്തു. ലോകത്തിലെ മിക്ക ടൂറിസ്റ്റ് നഗരങ്ങളിലും ഉള്ള ഈ സംവിധാനം സഞ്ചാരികൾക്ക് വളരെ സൗകര്യപ്രദമാണ്. ബസ് ഡ്രൈവർ തന്നെ ഓരോ സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ചും മനോഹരമായി വിവരണം നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
ചൈന ടൗൺ & ഗാർഡൻസ്: ചൈനീസ് ശൈലിയിലുള്ള കെട്ടിടങ്ങളും വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ബോൺസായ് മരങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഈ പാർക്ക് കലാചാതുര്യത്തിന് ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്.
കേവലം 35 ഏക്കറിൽ താഴെ മാത്രം വിസ്തീർണ്ണമുള്ള ഈ ചെറിയ ദ്വീപ് പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവികത ഒട്ടും നഷ്ടപ്പെടാതെ സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.
തീരത്ത് കണ്ട കൂറ്റൻ ബഹുനില കെട്ടിടങ്ങൾ സത്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ യാത്ര ചെയ്യാനിരിക്കുന്ന ആഡംബര കപ്പലുകളായിരുന്നു എന്ന് അടുത്ത ദിവസം കപ്പലിൽ കയറാൻ ചെന്നപ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായത്. അത് ചിന്തകൾക്കും അതീതമായ ദൃശ്യമായിരുന്നു.
ദ്വീപിൽ കണ്ട മറ്റൊരു സവിശേഷതയാണ് ‘ടോട്ടം പോൾസ്’. ഭാഷകൾക്ക് ലിപികൾ ഉണ്ടാകുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെയോ കാലഘട്ടത്തിന്റെയോ കഥകൾ പറയാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മരത്തൂണുകളാണിവ. മായാത്ത നിറക്കൂട്ടുകൾ കൊണ്ട് അലംകൃതമായ ഈ തൂണുകൾ കേരളത്തിലെ എടയ്ക്കൽ ഗുഹകളിലെ ശിലാചിത്രങ്ങളെപ്പോലെ ചരിത്രത്തിലേക്കുള്ള ജാലകങ്ങളാണ്.
ആദ്യ ദിവസത്തെ കാഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത ദിവസത്തെ ആവേശകരമായ കപ്പൽ യാത്രയ്ക്കായുള്ള തയ്യാറെടുപ്പോടെ ഞങ്ങൾ വിശ്രമത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. പ്രകൃതിയും ചരിത്രവും കൈകോർക്കുന്ന ഈ യാത്രയുടെ ബാക്കി വിശേഷങ്ങൾ അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ പറയാം.
