തിരകള്‍. (കഥ)

തിരകള്‍. (കഥ)

0
385
സിബി നെടുഞ്ചിറ.
അന്നൊരു വെള്ളിയാഴ്ചയായിരുന്നു  പതിവിനു വിപരീതമായി ജോലികഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തുവാന്‍ അല്പം വൈകി, അപ്പോഴേക്കുമതാ  ‘’സലോമി’’ ഉമ്മറപ്പടിയില്‍ മുഖം വീര്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു, രണ്ടു ദിവസം മുന്നേ അവളോടു പറഞ്ഞിരുന്നതാണു  ഇന്നു ബീച്ചില്‍ പോകുന്ന കാര്യം, ജോലിത്തിരക്കിനിടയില്‍ താനതങ്ങു മറന്നു, അതിന്‍റെ പരിഭവമാ അവള്‍ക്ക്, അല്ലെങ്കിലും കൂട്ടിനു ഒരനിയനോ, അനിയത്തിയോ ഇല്ലന്നുള്ള സങ്കടം അവള്‍ക്ക് നല്ലവണ്ണമുണ്ടു, ചികിത്സകളൊത്തിരി ചെയ്തതാ,  നിരാശ മാത്രം ഫലം…  അല്ലെങ്കിലും  കടല്‍തീരത്ത് പോകുന്നതു തനിക്കും വളരെയിഷ്ടമായിരുന്നു, ചെമന്നുതുടുത്ത ആകാശവും, തീരത്തെ ചുംബിക്കുവാന്‍ പാഞ്ഞടുക്കുന്ന തിരമാലകളെയും നോക്കിയിരിക്കുമ്പോള്‍, മരുന്നുകളുടെയും രോഗികളുടെയും ലോകം മനസ്സില്‍നിന്നും വിസ്മൃതിയിലാവും…
ബീച്ചിലെത്തിയതേ നനഞ്ഞ മണല്‍ത്തരികള്‍ക്കൊണ്ട് സലോമി അവളുടെ ഭാവനക്കനുസ്സരിച്ചു എന്തൊക്കെയോ ചിത്രങ്ങള്‍ മെനയുവാന്‍ തുടങ്ങി… പിതൃക്കള്‍ക്കു ബലിയിടുന്ന ദിവസമായതുകൊണ്ടു കടല്‍തീരത്തു പതിവില്ലാത്ത ആള്‍ക്കൂട്ടം,  കര്‍മ്മം കഴിഞ്ഞു ഓരോരുത്തരായി മടങ്ങിപ്പോകുവാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, പെട്ടന്നാണ്  കുറച്ചകലെയായി തന്നെമാത്രം ഉറ്റുനോക്കിയിരിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീയില്‍ കണ്ണു പതിഞ്ഞതു, കൂടെ സുമുഖനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും,  അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ന്നു, പിന്നെ പരിചിതഭാവത്തില്‍ തന്‍റെയടുക്കലേക്കു നടന്നടുത്തു,  എവിടെയോ കണ്ടുമറന്ന മുഖം, താനവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി, ജീവിതപാരാബ്ധത്തിന്‍റെ ക്ഷീണം നന്നേ ആ മുഖത്തു പ്രകടമായിരുന്നു… എങ്കിലും ചുണ്ടുകളില്‍ മായാത്ത പുഞ്ചിരി, ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അഗാധമായ ആഴിയിലേക്കു കണ്ണുംനട്ടിരിക്കുന്ന തന്നോടായി അവര്‍ പറഞ്ഞു മോന്‍റെ അച്ഛനു ബലിയിടാന്‍ വന്നതാ  …..’’ അപ്പോഴാണ് സിസ്റ്ററെ ഇവിടെ….?
  ഇക്കാലമത്രയും ഒന്നുകാണുവാന്‍ മനസ്സുവല്ലാതെ കൊതിച്ചിരുന്നു… ഞാനതു ന്‍റെ മോനോടും പറഞ്ഞിരുന്നു…..   അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ ഈറനണിഞ്ഞു,
അവരുടെ മുഖത്തേക്കു ഉറ്റുനോക്കവേ  മനസ്സിന്‍റെ ക്യാന്‍വാസില്‍ മായാതെ കിടന്ന  ഒരഞ്ചുവയസ്സുകാരനെയും, അവന്‍റെ അമ്മയെയും ആന്വേഷിച്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു പിന്നിലുള്ള നിറം മങ്ങിയ ആ  വലിയ ഹോസ്പിറ്റലിലെ പീഡിയാട്രിക്ക്‌ വാര്‍ഡിലേക്ക്‌  ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി യാത്രയായി, ആ മാസത്തെ പോസ്റ്റിംഗ്‌ അനുസരിച്ച്, അന്നും പതിവുപോലെ  ഡ്യൂട്ടിക്കു ചെന്നതായിരുന്നു  കുറേദിവസമായിട്ടു ശൂന്യമായികിടന്ന ആ ബെഡ്ഡില്‍ വന്ന പുതിയ അഡ്മിഷന്‍, ഡോക്ടര്‍ ചാര്‍ട്ടിലെഴുതിയ രോഗവിവരങ്ങളോരോന്നായ് തുറന്നുവായിച്ചു  കുറേ ദിവസമായിട്ട് വിട്ടുമാറാത്ത പനി, അതിനെതുടര്‍ന്നെത്തിയ പുതിയ അഡ്മിഷനായിരുന്നു അഞ്ചുവയസ്സുകാരനായ വിശ്വജിത്ത്, ദിവസങ്ങള്‍ കഴിയുംതോറും കുട്ടിയുടെ നില വഷളായിക്കൊണ്ടിരുന്നു, കടലിനോടു മല്ലിട്ടു അന്നന്നുള്ള ആഹാരത്തിനു വക കണ്ടെത്തുന്ന ആ മാതാപിതാക്കള്‍ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിയായിരുന്നു മകന്‍റെ ചികിത്സക്കുള്ള പണം കണ്ടെത്തിയിരുന്നതു, പല ടെസ്റ്റുകളും മാറിമാറി നടത്തി, ടെസ്റ്റുകളുടെയെല്ലാം അവസാനം തലച്ചോറിന്‍റെ ആവരണത്തെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്ന ബാക്ടീരിയല്‍ ഇന്‍ഫെക്ഷനാണെന്നു  ഡോക്ടര്‍ വിധിയെഴുതി, എത്രയും പെട്ടെന്നു  ചികിത്സിച്ചില്ലെങ്കില്‍…..??  ഡോക്ടര്‍ കുറിച്ചുകൊടുത്ത വിലയേറിയ മരുന്നുകളുടെ,  ആ വലിയ ലിസ്റ്റിലേക്കും,  ഭര്‍ത്താവു തന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചിട്ടുപോയ ഏതാനും മുഷിഞ്ഞ ഒറ്റനോട്ടുകളിലേക്കും അവര്‍ മാറിമാറി നോക്കി,  എത്രയും പെട്ടെന്നു കുറുപ്പിലെഴുതിയിരിക്കുന്ന മരുന്നെത്തിച്ചില്ലെങ്കില്‍…..?? ആ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും കണ്ണുനീര്‍ ഇറ്റിറ്റുവീണു, ആ കുറിപ്പുമായി  നിസ്സഹായതയോടെ നില്ക്കുന്ന അവരുടെ കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ പതിഞ്ഞതു തന്‍റെ ഹൃദയത്തിലായിരുന്നു, അവരെ സഹായിക്കാന്‍ മനസ്സ് വല്ലാതെ തുടിച്ചു, പക്ഷേ ഒരു  നേഴ്സിംഗ് വിദ്യാര്‍ത്ഥിനി മാത്രമായ താന്‍…..?  മണ്ണിനോടു മല്ലടിക്കുന്ന തന്‍റെ  മാതാപിതാക്കള്‍ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിയക്കുന്ന ഹോസ്റ്റല്‍ ഫീസൊഴിച്ചാല്‍ തന്‍റെ കരങ്ങളും ശൂന്യം…. ഡ്യൂട്ടികഴിഞ്ഞു ഹോസ്റ്റലിലെത്തിയിട്ടും മനസ്സില്‍ ആ അമ്മയും കുട്ടിയുമായിരുന്നു, അവരെയെങ്ങനെയെങ്കിലും സഹായിക്കണം, ആ കുട്ടിയെ വീണ്ടും സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്കു തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരണം മനസ്സില്‍ അതുമാത്രമായിരുന്നു ചിന്ത…
അപ്പോഴാണു തന്‍റെ മിഴികള്‍ ടേബിളിലിരിക്കുന്ന ആ കറുത്ത പേഴ്സില്‍ പതിഞ്ഞത്‌… ഒരുമാത്ര തന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ തിളങ്ങി കഴിഞ്ഞയാഴ്ച വല്യാട്ടന്‍  വന്നപ്പോള്‍ തന്നിട്ടുപ്പോയ അമ്പതുരൂപയുടെ ഒറ്റനോട്ട് മനസ്സിലേക്കോടിയെത്തി… തന്‍റെ നിത്യപയോഗസാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റുകളെല്ലാം ആ ഒറ്റനോട്ടിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ളതായിരുന്നു… പേഴ്സ് തുറന്നെടുത്ത അമ്പതിന്‍റെ ഒറ്റനോട്ടിലേക്ക്‌ നോക്കിനില്ക്കവേ മനസ്സില്‍ വീണ്ടും നിരാശ, തന്‍റെ മുഖത്തെ മ്ലാനത കണ്ടിട്ടാവണം   റൂംമേറ്റ് കാര്യമന്വേഷിച്ചത്, മടിച്ചുമടിച്ചാണു  കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചത്, പിന്നെ ഏതാനും നിമിഷത്തെ മൌനം, ജനല്പ്പഴുതിലൂടെ പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ നോക്കിനില്കവേ അവളുടെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരിവിടര്‍ന്നു, പിന്നെയെല്ലാം പെട്ടന്നായിരുന്നു,   തങ്ങളുടെ സഹപാഠികളെല്ലാവരുമൊത്തുകൂടി,  അവരുടെ കൊച്ചുകൊച്ചു സ്വപ്നങ്ങളെ ബലികഴിച്ചുകൊണ്ടു, കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ ചെറിയ സംഖ്യകള്‍ തന്‍റെ കൈവെള്ളയിലേക്കു വയ്ക്കവേ തന്‍റെ കണ്ണും ഈറനണിഞ്ഞു, അന്നുരാത്രി തനിക്കുറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല നേരം വെളുത്തതേ ഒരോട്ടമായിരുന്നു വാര്‍ഡിലേക്കു, അവശനായി കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ മാറോടണച്ചു വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്ന അമ്മയുടെ കൈകളിലേക്കു, തങ്ങളുടെയെല്ലാം ആകെ സമ്പാദ്യമായ  ആ മുഷിഞ്ഞ നോട്ടുകള്‍ വെച്ചുകൊടുക്കവേ, അവരുടെ ചുണ്ടുകള്‍ വിറച്ചു, പിന്നെ ആ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും ഇറ്റിറ്റുവീണ കണ്ണുനീര്‍തുള്ളികള്‍കൊണ്ടു തന്‍റെ കൈത്തണ്ട നനഞ്ഞു….
‘’അന്നു കുട്ടിയെന്നെ സഹായിച്ചില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍  എന്‍റെ ഈ മോന്‍…. ?’’  അവരുടെ കണ്ഠമൊന്നിടറി, ഒരു ദിവ്യമന്ത്രം പോലെ കേട്ട ആ വാക്കുകള്‍ തന്നെ ചിന്തയില്‍ നിന്നുമുണര്‍ത്തി, മനസ്സില്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യം… ഇവനും കുട്ടികളുടെ ഡോക്ടറാകാനാ ആഗ്രഹം, ഇവിടുത്തെ മെഡിക്കല്‍കോളേജില്‍ രണ്ടാംവര്‍ഷ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയാ ‘’ന്‍റെ’’ മോന്‍ അതുപറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവരുടെ കുഴിയിലാണ്ട  കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ വീണ്ടും നക്ഷത്രതിളക്കം…. കരയിലേക്ക് പാഞ്ഞടുക്കുന്ന തിരകള്‍ക്കു ശക്തികൂടിയിരിക്കുന്നു, പെട്ടന്നാണ് ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍നിന്നു ഒരാരവം കേട്ടത്, എല്ലാവരും കടലിലേക്കു ഉറ്റുനോക്കുന്നു… തീരത്തു കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി തിരയില്‍ പെട്ടിരിക്കുന്നു, ഒരു നിമിഷം അവള്‍ ഞെട്ടിവിറച്ചു  നനഞ്ഞ മണല്‍ക്കൊണ്ടു ചിത്രങ്ങള്‍ മെനഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന തന്‍റെ  സലോമി…….?? പിന്നെയുയര്‍ന്നത്‌ ഒരാര്‍ത്തനാദമുയരുന്നു, മോളേ സലോമി…..ദിഗന്തം നടുങ്ങുമാറ് അവള്‍ അലറിവിളിച്ചു… ഒരുനിമിഷം എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ സ്തംഭിച്ചുനിന്ന ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍നിന്നു പരിശീലനം ലഭിച്ച നാവികനെപ്പോലെ ഒരു യുവാവ് തിരമാലകളിലേക്കു  ഊളിയിട്ടു…. ഏതാനും നിമിഷത്തെ കനത്ത മൌനം…. എല്ലാവരും ശ്വാസമടക്കി കടലിലേക്കു ഉറ്റുനോക്കവെ,  കരയിലേക്ക് പാഞ്ഞടുത്ത ശക്തമായ തിരകളിലൂടെ കുഞ്ഞിനേയും മാറോടണച്ചുകൊണ്ടു അവന്‍ കരയ്ക്കണഞ്ഞു… ഓടിച്ചെന്നു ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍റെ മാറില്‍ പറ്റികിടന്നിരുന്ന കുഞ്ഞിനെ വാരിയെടുക്കവേ അവന്‍റെ കണ്‍പീലികളില്‍ നിന്നും ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ക്കിടയിലൂടെ ആ പഴയ അഞ്ചുവയസ്സുകാരന്‍ വിശ്വജിത്തിന്‍റെ രൂപം മിന്നിമറഞ്ഞു…. അപ്പോള്‍ തീരത്തെ വിഴുങ്ങുവാനെന്നവണ്ണം  പൂര്‍വ്വാധികം ശക്തിയോടെ തിരകള്‍ കരയിലേക്കു പാഞ്ഞടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു….      11 

Share This:

Comments

comments